Magda en Kees hebben een dochtertje van vier, Karin, die volgens de laatste meting bij de oogarts een afwijking heeft van +6. Ze zijn gekomen om een gezinsopstelling te doen. Magda noch Kees dragen een bril. Uit het voorgesprek komt naar voren dat er bij Kees geen vervelende dingen zijn gebeurt maar Magda zich wel afvraagt waar haar eenzaamheid en onrustgevoelens vandaan komen. Zij heeft een fijn leven, heeft een liefdevolle relatie, twee fijne kinderen en werk waar ze zich helemaal in kan vinden. En toch kan ze zich dikwijls zo eenzaam voelen.

Op voorstel van de begeleider doet Magda de gezinsopstelling. Magda stelt een symbool voor zichzelf op, een voor Kees en een voor Karin. Karin kan haar moeder niet aankijken ze kan de pijn in de ogen van haar moeder niet zien. Magda voelt zich achterovergetrokken. De begeleider stelt voor een symbool voor haar moeder op te stellen. Uit haar verhaal blijkt dat haar moeder voordat ze met haar vader trouwde in de oorlog een relatie met een Duitse soldaat heeft gehad, deze soldaat is op het einde van de oorlog omgekomen. De moeder heeft na de oorlog hiervoor 13 maanden in de gevangenis gezeten. Ook de jaren daarna is ze erg eenzaam geweest, ze moest verhuizen uit haar geboortedorp.

Uit de opstelling komt naar voren dat Magda uit liefde en respect voor haar moeder haar eenzaamheid mee heeft helpen dragen. In de opstelling kan Magda deze last aan haar moeder terug geven. Het moment van symbolisch overdragen van de last is erg emotioneel. Als de representant voor haar moeder aangeeft, sterk genoeg te zijn om de eenzaamheid zelf te dragen, kan Magda haar last teruggeven. Als hierna Magda zich omdraait en naar Karin kijkt, kan Karin haar onbevangen aankijken.

Na de opstelling wil Karin geen bril meer dragen en ondanks dat ze volgens de oogarts nog steeds een afwijking heeft, is er bij Karin zelf niets meer van te merken.

Manon, 32 jaar vraagt zich af waarom ze zo dikwijls zulke vermoeide ogen heeft. Eerst zegt ze dat ze de oudste uit haar gezin van herkomst is, maar later blijkt dat er voor haar een zusje is geweest die slechts een paar dagen geleefd heeft en die dezelfde naam draagt.

In de opstelling plaatst Manon de representant van zichzelf tussen haar moeder en haar jong overleden zusje. Manon beschermt zo op haar manier haar moeder voor het verdriet van het te jong overleden zusje.

Als het overleden zusje een plaatsje heeft gekregen en door haar vader en moeder gezien wordt en Manon het verdriet terug kan geven aan haar moeder, is er weer balans in het systeem.

Haar reactie twee maanden later, ze heeft geen vermoeide ogen meer, integendeel zij is trots op haar ogen die zo sterk waren en haar zo geholpen hebben al die tijd het verdriet van haar moeder te helpen dragen. Ook onverklaarbare lichamelijk klachten kunnen een emotionele achtergrond hebben.

Een jonge vrouw van 24, Sabine, heeft al van jongs af aan een lui oog. Het luie oog kan wel redelijk goed zien, maar ze kan niet met beide ogen tegelijkertijd kijken Uit haar voorgeschiedenis blijkt dat ze ouders van twee verschillende nationaliteiten heeft. Ze heeft een Nederlandse vader en een Hongaarse moeder, haar vader heeft haar moeder ontmoet toen hij in het toenmalige communistische Hongarije op vakantie was en vrij snel meegenomen naar Nederland. Contact met de familie in Hongarije was toen heel moeizaam.

Sabine stelt haar linker en rechter (luie)oog op. Het is duidelijk dat het linker oog zich erg sterk voelt en vindt het rechteroog maar een zwakkeling. Het heeft zoiets van waarom doe je zo zwak, waarom laat je mij alles alleen doen en is boos op het andere oog.Het rechteroog voelt zich zwak, klein en afgewezen.

Als Sabine vervolgens haar vader en haar moeder er bij opstelt blijkt dat het luie rechter oog op de moeder gericht is en het linker oog op de vader. Op voorstel van de begeleider, stelt Sabine ook iemand op voor de familie van de vader en iemand voor de familie van de moeder. De familie van de vader kijkt heel vriendelijk naar Sabine en heeft een goed gevoel bij haar. De familie van haar moeder voelt zich niet geaccepteerd. De begeleider zet nu Sabine tegenover haar moeder en diens familie en laat haar tegen haar moeder zeggen. Jij bent mijn moeder en ik ben je dochter, door jou heb ik het leven gekregen. En tegen de familie: “Via mijn moeder heb ik een band met jullie, ik accepteer dat ik ook een lid van jullie familie ben en ik geef jullie een plaats in mijn hart”. Vervolgens laat de begeleider Sabine buigen voor haar moeders familie. Voor Sabine is dit een heel ontroerend moment Haar moeders familie voelt zich nu geaccepteerd. Vervolgens zet de begeleider Sabine tegenover haar vader en zijn familie. En laat haar tegen haar vader zeggen. “Jij bent mijn vader en ik ben je dochter en ik dank je dat ik door jou het leven gekregen heb”. Vervolgens zegt ze tegen de familie van haar vader :”Met jullie heb ik altijd al een band gehad, maar ook mijn moeders familie heeft een plaats in mijn hart, ik wil jullie vragen vriendelijk naar ze te kijken”. Na enige aarzeling omarmen de representanten van de beide families elkaar. Vervolgens zet de begeleider Sabine tegenover haar vader en moeder die ieder hun familie naast zich hebben staan. Sabine laat dit mooie beeld binnen komen en de tranen stromen over haar wangen.

Hiermee is haar opstelling ten einde. De volgende dag tijdens het doen van oefeningen kan Sabine ineens een kort moment met twee ogen kijken. Sabine kan nu, een aantal maanden later, bijna altijd gewoon met twee ogen kijken, alleen als ze moe is wil haar rechteroog nog wel eens wegzakken.