Door W. H. BATES, M.D.
Presbyopie, of ouderdomsverziendheid, komt voor bij mensen na de leeftijd van veertig jaar. Hoewel het zicht voor de afstand goed kan zijn, is het dichtbij altijd slecht. Hoewel het in de meeste gevallen na de middelbare leeftijd optreedt, zijn er uitzonderingen waarbij het voor de leeftijd van veertig jaar en zelfs bij jonge kinderen voorkomt.
Algemeen Geaccepteerde Oorzaak
De oorzaak zou te wijten zijn aan een verharding van de ooglens, en het algemene geloof is dat met het klimmen der jaren het vermogen om dichtbij te lezen veel minder wordt, omdat door de toenemende verharding van de lens accommodatie moeilijk of onmogelijk wordt. De lens is naar mijn mening geen factor bij accommodatie. In mijn boek, “Perfect Sight Without Glasses”, heb ik het bewijs beschreven dat aantoont dat de verandering in de focus van het oog niet teweeg wordt gebracht door een verandering in de vorm van de lens.
De Ware Oorzaak
De ware Oorzaak van presbyopie is spanning (strain) of een inspanning om te zien. Wanneer een persoon met presbyopie probeert te lezen zonder bril en daarin faalt, voelt de patiënt dat er een inspanning of spanning is geleverd. Wanneer deze inspanning om te zien wordt vergroot, wordt het zicht, in plaats van verbeterd, veel slechter. Men kan aantonen dat het niet mogelijk is om het vermogen om kleine lettertjes te lezen te verbeteren door wat voor soort inspanning dan ook.
Wanneer een patiënt met presbyopie de ogen rust geeft door ze te sluiten, of door weg te kijken van de pagina en dan weer terug te kijken naar het leesmateriaal, is het zicht tijdelijk verbeterd. Sommige mensen zijn genezen door hun ogen overdag met regelmatige tussenpozen te laten rusten zonder te proberen te zien. Na het rusten van de ogen is het zicht meestal kortstondig verbeterd. In andere gevallen kan worden aangetoond dat de patiënt probeert te concentreren. Laat mij de lezer suggereren om te kijken naar de linkerbovenhoek van een letter F, die groot genoeg is om te worden onderscheiden. Probeer je in te grainen dat een klein deel van deze hoek het zwartste deel van de F is.
Zonder je ogen te verschuiven of ze te sluiten, blijf je je concentreren of proberen te concentreren op dit ene punt. Merk op dat dit gedurende een paar seconden gemakkelijk gaat, maar al snel voelt men spanning, en het fixeren van de ogen op dit ene punt wordt steeds moeilijker. De ogen voelen ongemakkelijk aan en af en toe verschuiven de ogen, waardoor de linkerbovenhoek van de letter wazig wordt en vaak helemaal verdwijnt. De hele letter wordt in feite onvolledig en wazig terwijl men probeert te concentreren op de linkerbovenhoek. Het is meestal een verlichting om weg te kijken van de F en aan iets anders te denken. Het kan worden aangetoond dat proberen te concentreren op één punt slechts voor korte tijd kan worden volgehouden. Met andere woorden, concentratie gedurende langere tijd is onmogelijk. Dit experiment is van groot belang omdat personen die aan presbyopie lijden falen met lezen omdat ze proberen te concentreren.
Concentratie kan bij talloze gelegenheden prima zijn, maar het heeft geen enkele waarde voor het verbeteren van het gezichtsvermogen. Er zijn mensen die in staat zijn zichzelf te helpen wanneer ze ontdekken wat er mis is. Kennis van de ware oorzaak suggereert de genezing. Om deze reden hebben sommige mensen zichzelf genezen van presbyopie door gewoon hun ogen te laten rusten zonder te proberen te concentreren.
Behandeling
Wanneer een patiënt met een normaal gezichtsvermogen kleine lettertjes leest, kan worden aangetoond dat, hoewel de letters zwarter en duidelijker zijn, de witruimtes tussen de regels witter lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Als men naar de letters kijkt, lijken de ogen vermoeid te raken en faalt het zicht. Als men daarentegen naar de witruimtes tussen de regels kijkt van de ene kant van de pagina naar de andere, is het mogelijk om de witruimtes veel witter voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn, zonder ongemak, vermoeidheid of verlies van gezichtsvermogen.
Wanneer men er niet in slaagt om dichtbij te lezen, wordt de aandacht niet getrokken naar de witruimtes tussen de regels, maar wordt er een poging gedaan om rechtstreeks naar de letters te kijken. Wanneer men naar de witruimtes kijkt, kan de witheid worden verbeterd door de ogen te sluiten en zich iets anders te herinneren dat veel witter is, zoals witte sneeuw, wit stijfsel of witkalk. Nu, wanneer de ogen open zijn, stelt de eerste blik op de witruimtes men in staat om ze witter voor te stellen dan voorheen, maar slechts voor korte tijd: een seconde of een fractie van een seconde. Sluit dan de ogen en herinner je het wit zoals voorheen. Wanneer de herinnering perfect is geworden met de ogen gesloten, kijk dan opnieuw naar de witruimtes met de ogen open, en merk op dat er momenten zijn waarop de witruimtes intens wit worden. Wanneer de verbeelding (imagination) van de witruimtes verbetert, verbetert ook de verbeelding van de zwarte letters. Door te blijven kijken naar een witruimte, verschuivend van de ene kant van de pagina naar de andere, nadat de verbeelding van de witruimte perfecter is geworden, worden de zwarte letters correct gelezen, gemakkelijk, zonder enige inspanning of vermoeidheid.
De Dunne Witte Lijn
Wanneer de verbeelding van de witruimtes is verbeterd, gebeurt het vaak dat men een dunne witte lijn kan zien of zich kan voorstellen te zien die veel witter is dan de witruimtes; een lijn die zich uitstrekt van de ene kant van de pagina naar de andere, die zich bevindt tussen de onderkant van de letters en het bovenste deel van de witruimte tussen de regels. Het bewustzijn van deze dunne, witte lijn is een prachtige hulp. De meeste mensen zijn genezen van presbyopie wanneer ze in staat zijn zich voor te stellen dat ze deze witte lijn zien. Hij is helder, klaar en duidelijk. Het geeft een rustgevend, aangenaam gevoel in alle zenuwen van het lichaam wanneer de dunne, witte lijn wordt gezien, herinnerd of ingebeeld. In gevallen van ontsteking, wanneer men in staat is zich de dunne, witte lijn voor te stellen, verdwijnt pijn in de ogen, het hoofd of andere delen van het lichaam als door tovenarij.
Falen
Er zijn een aantal oorzaken van falen, en dit aantal wordt vaak vermenigvuldigd wanneer verschillende individuen door de een of andere ingenieuze methode in staat zijn een mislukking teweeg te brengen. De meest voorkomende oorzaak van falen is naar de zwarte letters kijken en geen aandacht besteden naar de witruimtes tussen de regels. Kijken naar de zwarte letters verlaagt altijd het zicht en vereist een inspanning, een spanning die de patiënt zich altijd kan realiseren. Soms kunnen de witruimtes voldoende verbeterd zijn zodat men de kleine lettertjes begint te lezen, en bijna onmiddellijk gaat het zicht verloren vanwege de grote verleiding om naar de letters te kijken.
De dunne, witte lijn is waargenomen door veel mensen die er niet in slaagden te lezen. In al die gevallen werd de witte lijn vergeten en werd er een poging gedaan om te lezen door naar de letters te kijken. Het lijkt een reactie van de menselijke geest te zijn dat, zodra het gezichtsvermogen verbetert door het juist gebruiken van de ogen, mensen onmiddellijk stoppen met het juist gebruiken van hun ogen. Ze lijken te denken dat ze een glimp van goed zicht opvangen door de herinnering aan de dunne, witte lijn, en dat alles wat ze nodig hebben een start is, en dat ze het daarna wel zonder de dunne, witte lijn kunnen stellen. Het is de dunne, witte lijn die mensen helpt te lezen, en hoewel ik er een gewoonte van kan maken hen te waarschuwen voor het kijken naar de letters, en hen onmiddellijk laat demonstreren dat kijken naar de letters een slechte zaak is, vinden ze het buitengewoon moeilijk om hun aandacht ertoe te beperken. Een oudere patiënt klaagde dat ze het wit tussen de regels kon zien totdat de letters tevoorschijn kwamen. De verbetering van haar zicht was een afleiding en verhinderde haar om zich de dunne, witte lijn voor te stellen. Het duurde een paar weken of langer voordat deze patiënt in staat was de spanning te vermijden die werd veroorzaakt door een verbetering van haar gezichtsvermogen.
Sommige patiënten houden hun ogen constant open zonder te knipperen (*blinken*). Wanneer de ogen worden gerust door ze te sluiten, is het niet altijd gemakkelijk om de patiënt te helpen de ogen voldoende lang gesloten te houden, of totdat men in staat is zich een perfect wit te herinneren. Wanneer de herinnering perfect is, zijn de ogen, de geest en alle zenuwen van het lichaam in rust. Rust van de ogen en de geest verhoogt hun efficiëntie. Wanneer de ogen open zijn en de witruimtes tussen de regels worden ingebeeld, is het absoluut noodzakelijk dat ze na ongeveer een seconde weer worden gesloten. Te veel patiënten sluiten hun ogen te kort, en wanneer ze ze openen, zijn ze zeer geneigd ze te lang open te houden. Het is werkelijk opmerkelijk hoe moeilijk het voor sommige mensen is om hun ogen een deel van een minuut te sluiten en ze dan voor slechts een seconde te openen. Ze lijken alles te vergeten wat ze weten zodra ze hun zicht testen. Keer op keer heb ik hen laten bewijzen dat het testen van het zicht een spanning veroorzaakt die het gezichtsvermogen altijd verlaagt.
Het testen van de verbeelding is anders en veroorzaakt minder snel spanning. Een patiënt met presbyopie kan omhoog kijken naar het plafond of een witte wolk in de lucht, en zich een mentaal beeld herinneren of voorstellen van een perfecte witte kleur, en dat doen zonder enige bewuste spanning of inspanning. Zodra ze naar de kleine lettertjes kijken, vergeten ze hun verbeelding en falen ze door een inspanning te leveren om te zien.
Men zou kunnen suggereren dat men bij de genezing van presbyopie eerst de belangrijkste oorzaak van het falen moet vinden. Het is noodzakelijk om op te passen voor meer dan één oorzaak. Sommige patiënten kunnen in korte tijd vele oorzaken van falen produceren. De vindingrijkheid die zij tonen is vaak zeer opmerkelijk.
Na sommige van mijn tests stellen de patiënten vragen of doen ze uitspraken die mij ervan overtuigen dat ze totaal geen aandacht besteden aan mijn aanwijzingen om de spanning te vermijden. De geest van veel patiënten lijkt te worden verward door de talloze gedachten die zij hebben over presbyopie, die hen door andere mensen zijn verteld. Ze hebben de slechte gewoonte om hun eigen behandelplan uit te stippelen, dat ze vervolgens zonder succes beoefenen.
Een Genezing van Presbyopie
Een patiënt van over de zestig jaar kwam onlangs bij mij met een bril met een sterkte van plus 3.50 D. S. in elk oog voor het afstandszicht en plus 6.50 D. S. in elk oog voor het lezen. Hoewel deze glazen hem in staat stelden kleine lettertjes te lezen, veroorzaakten ze hem constante pijn, ongemak en vermoeidheid. Zijn ogen waren er zo slecht aan toe dat het kijken naar de Snellen-testkaart, zelfs op afstand, hem pijn deed. Zonder zijn bril was zijn zicht ongeveer 10/40 in elk oog.
Door te kijken naar de ruimtes tussen de regels van de zwarte letters van de Snellen-testkaart op drie meter of verder, voelde hij geen pijn; maar toen hij naar de letters keek, was hij al snel in staat een spanning aan te tonen die de letters deed vervagen, dubbelzien veroorzaakte en hem veel ongemak bezorgde. Door enkele uren te oefenen, verbeterde zijn zicht totdat hij in staat werd de onderste regel in flitsen te lezen op dertig centimeter en de twintig-regel van de Snellen-testkaart op drie meter.
Hij kreeg een Snellen-testkaart om in zijn hand te houden op ongeveer dertig centimeter en kreeg het advies om in flitsen naar het getal 2 te kijken, en afwisselend zijn ogen te sluiten en ze te laten rusten. In ongeveer een half uur was hij in staat om de 2 bij elke poging te flitsen. Eerst kon hij het maar voor een fractie van een seconde zien, maar uiteindelijk werd hij in staat het bijna ononderbroken te zien gedurende een deel van een minuut. Een kaart met kleine lettertjes werd net onder het getal 2 op de Snellen-testkaart bevestigd, op ongeveer dertig centimeter van zijn ogen. Door afwisselend het getal 2 vrij perfect te zien en de kleine lettertjes gedurende ongeveer een seconde te flitsen, werd hij in staat om sommige woorden van de kleine lettertjes te zien zonder het getal 2 te verliezen.
Er zijn andere patiënten geweest die door soortgelijke methoden van presbyopie zijn genezen.